Uludağ deyince akla ilk gelen kar ve kayak oluyor. Gerçekte ise Uludağ, ormanları, eşsiz yaylaları, gölleri, yürüyüş yolları, birbirinde güzel piknik alanları ve restoranlarıyla her mevsim değişik alternatifler sunuyor.

Çocuk cenneti
Uludağ Milli Parkı'na girdikten kısa bir süre sonra kendinizi Kirazlıyayla'da buluyorsunuz. Unutmadan hemen bir not düşeyim: Burası Türkiye'de Kazdağı ve Datça'dan sonra oksijen oranının en yüksek olduğu yer. Oyun alanı geniş olduğu için burayı daha çok çocuklu aileler tercih ediyor. Kış aylarında gittiyseniz ve etraf karla kaplıysa çocukların keyfinden geçilmiyor. En uzunu 3-5 metre olan eğimli yerler buluyorlar. Burayı pist haline getirip başlıyorlar kaymaya. Kayma dediysem kayakla değil tabii... 3-5'i tedbirli davranıp yanında kızak getirmiş oluyor. "Ya gerisi" derseniz, kimi bulduğu bir ambalj kartonunu, kimi bir naylon torbayı kızak niyetine kullanıyor. Onuda mı bulamadı? Pantalon ne güne duruyor? Kıçları ıslanacakmış, hiçbiri umursamıyor.

Ya büyükler
Hadi onlar çocuktur, ne yapsa yeridir. Ya büyüklere ne demeli? Bir de bakıyorsunuz zaman zaman onlar da bu mini pistlerde boy gösteriyor. Bazıları utanıyor olacak... Çocuğuna nasıl kayılacağını gösteriyor numarasıyla kızağa kuruluyor. Bazılarıysa kimseye aldırış etmiyor. Doğrudan piste dalıyor.

Izgara faslı
Neyse ki anne babaların hevesleri kısa sürüyor. Onlar yeme içme faslını halletmek için, kurdukları piknik sofralarına yöneliyor. Mangallar yakılıyor, ilk iş çaylar demleniyor. Ardından ızgara faslına geçiliyor. Çocuklar, o da ailelerinin zoruyla verdikleri kısa yemek molası dışında, sürekli kayıyor.

Milletçe sanatçıyız
Kar yeni yağmış, henüz yumuşaksa manzara değişiyor. Kartopları havada uçuşuyor. Bu arada etraf kardan adamdan geçilmez oluyor. Böyle günlerde büyükler biraz daha faal görünüyor. Zira hepsi birer heykeltraş kesiliyor.

Meşin yuvarlak gibisi yok
Bahar ve yaz aylarındaysa futbol ve voleybol gibi top oyunları ön plana geçiyor. Böyle günlerde çocuklardan vazgeçtim, ara ki babalarını bulasın. Hepsi kimbilir hangi topun peşinde koşturuyor. Öyle olunca da sofrayı kurmak, yemekleri hazırlamak, sofrayı kaldırmak görevleri hepten kadınlara düşüyor.

Seyyar orkestralar
Akşamüstleri dönüş saatine yakın manzara değişiyor. Bu defa oyun havaları faslı başlıyor. İnsan bu kadar marifetli insanın nasıl olup da biraraya geldiğine vallahi şaşıyor. Tabii bunda keman, darbuka ve klarnetten oluşan seyyar orkestraların büyük rolü oluyor. Adamlar çalmaya bir başladı mı, kayalar bile oynuyor.

Özel otoyla
Çamlıca gişelerinde kilometreyi sıfırlıyoruz. 50. kilometrede Eskihisar'dayız. Araba vapuruna biniyoruz. 45 dakikada Topçular'a geçiyoruz 116. kilometre de İzmir-Uludağ tabelasını görüyoruz. Sağa sapıyoruz. 140. kilometrede Milli Park'ın girişindeyiz. Buradan Kirazlıyayla, bir ok atımı mesafede. Yalova'ya Yenikapı'dan feribotla geçersek yol 90 kilometreye düşüyor.

Otobüsle
Bursa'ya kadar otobüsle geliyoruz. Tophane'den (Eski garajlar) saat başı kalkan minibüsler veya taksiyle Kirazlıyayla'ya çıkıyoruz.

Teleferikle
Bursa Teferrüç'ten teleferikle önce Sarıalan'a çıkıyoruz. Buradan Kirazlıyayla'ya taksiyle ulaşıyoruz.

Çocuklar için kar topu, kardan adam, kızak, top...
Büyükler için çocukluklarını yaşamak...
Meraklısı için yürüyüş...
Form tutmak isteyenler için koşu...
Ve tabii ardından mangal sefası.

Esmer kardeşlerim